22 maart 2016

zwarte wolken

Vanochtend werd de wereld opnieuw opgeschrikt door afschuwelijke daden, deze keer voor veel van ons plots heel dichtbij. Ook voor mij en mijn familie. Mijn mama werkt al meer dan 25 jaar op de luchthaven in Zaventem, en ook vanochtend was ze daar aanwezig. Zij is gelukkig ongedeerd, in tegenstelling tot honderden andere mensen. Pas een paar uur na de aanslagen besefte ik wat er eigenlijk gebeurd was, waar mijn mama en dus ook wij aan ontkomen zijn. Welk leed er nogmaals gesticht is, hoeveel duizenden mensen hierdoor geraakt zijn, hierbij betrokken zijn. Ik begrijp niet hoe het zo ver kan komen dat mensen zoals de terroristen zoveel verdriet en pijn kunnen en willen veroorzaken bij anderen. Momenteel is mijn mama nog steeds op de luchthaven, om aanwezigen en gestrande reizigers te helpen, en dat vind ik zo goed van haar. Dat er ondanks al het slechte en kwade dat er gebeurt op dagen als vandaag, toch nog spontaan zoveel hoop en sympathie, naastenliefde, omhoog komt bij de mensen om elkaar te helpen.

Exact vandaag ben ik in de helft van mijn zwangerschap, en zou ik blij en verwachtingsvol moeten zijn om dat kleine kindje te binnen 4,5 maand te mogen verwelkomen op deze wereld. Maar in tegenstelling tot dat ben ik triest en terughoudend, want waarom zou ik een kindje willen blootstellen aan zulk verdriet, aan zo een haat? De gedachte dat ik ooit aan een kind zal moeten uitleggen waarom dagen zoals vandaag gebeuren, bezorgt me kippenvel en tranen. Want hoe leg je zoiets uit? Het zou niet eens mogen gebeuren, laat staan dat we het zouden moeten uitleggen.

Vandaag wil ik geen foto's liken, lekker koken of meezingen met liedjes. Vandaag wil ik gewoon hopen dat aanslagen zoals vandaag, eender waar in de wereld, stoppen. Dat ze nooit meer plaatsvinden. Dat we met z'n allen de krachten bundelen, de liefde delen en verspreiden. De hemel is gevuld met dikke grijze, zwarte wolken. Maar ik hoop dat de zon erachter sterk genoeg is om de wolken te verdrijven.


25 februari 2016


Begin augustus wordt één van onze allermooiste dromen werkelijkheid: dan wordt ons eerste kleine wondertje geboren. Al zestien weken groeit hij of zij nu veilig in mijn buik. Ik heb best wel wat last van de veranderingen die dat kleine wonder teweeg brengt in mijn lichaam, maar dat onderga ik allemaal met veel plezier. De gedachte dat er binnen minder dan zes maanden een kleine baby in mijn armen ligt die zich veilig voelt bij ons en onvoorwaardelijk van ons houdt, maakt me zo gelukkig. 

En nu, nu probeer ik elke dag te genieten. Binnenkort zal ik ons kindje voelen bewegen in mijn buik, ik kan niet wachten tot het zover is.

1 december 2015


Dit vind ik zo mooi. Zo'n mooi idee, zo bevrijdend. Een huisje op een heuvel, in zoveel mogelijke natuurlijke materialen. Met de takken van de bomen die, wanneer er veel wind staat, tegen de muren en de vensters van je huisje strijken. Met zicht op het water, dat verrimpeld wordt door diezelfde wind. Opstaan tussen de eekhoorns, vogels en marters, en ook met hen gaan slapen. Samen met de mensen die je liefhebt.


De winter komt steeds dichterbij. We zijn nu al december. De eerste nachten met vorst zijn achter de rug, de eerste sneeuwvlokken heb ik ook al zien vallen. Ze bleven wel niet liggen, ze smolten weg want de grond was nog te warm. Ik hoop dat mijn kinderen nog sneeuw zullen kennen, dat de aarde ophoudt met opwarmen en we ons allemaal bewuster worden van het milieu en we er op een lievere manier mee omgaan. Dat het terug een gewoonte mag worden om in de winter van besneeuwde heuvels af te glijden, om met sneeuwballen naar elkaar te gooien. Om 's ochtends wakker te worden en door de stilte rondom te weten dat het gesneeuwd heeft.

November was een harde maand, een maand vol verdriet en haat en terreur. En toch ben ik altijd verbaasd over de tegenreactie op zulke acties. Hoeveel liefde we zien en voelen, wanneer ons geluk bedreigd wordt. Die liefde zouden we niet alleen mogen zien wanneer ons geluk bedreigd wordt, die liefde zouden we altijd moeten zien.

❆  Deze serie is zo goed. Angstaanjagend, koud en toch ook warm tegelijk.
Ik las net dit boek. Het liet me nadenken over hoe we omgaan met onze jeugd, met onze naasten. Over dat we meer moeten praten met elkaar, omdat we onmogelijk andermans gedachten kunnen lezen. Philippe Claudel weet mij altijd te bekoren: zijn stijl, de beelden die hij schetst. Zijn pure schrijfsels.

23 november 2015

Ik maakte zelf een muts, omdat de koude dagen eraan komen. Deze was eerder een probeerseltje, met goedkope dunne wol, maar ik ben blij met het eindresultaat. Nu heb ik de techniek (loom knitting) onder de knie. Het is eigenlijk een beetje valsspelen: loom knitting is heel gemakkelijk omdat je gebruik maakt van een breiring, maar toch krijg je een mooi brei-achtig eindresultaat. 

Zelf dingen maken is toch oh zo fijn. Beginnen met één of meer bollen wol, en daar dan met behulp van wat naalden of loom cirkels iets nieuws uit creëren. Een beetje magie. Ik heb al nieuwe wol gekocht voor een tweede muts.

19 november 2015

Terwijl ik dit schrijf rollen dikke druppels als tranen over de ruiten naar beneden. Ik ben net binnen, trotseerde de regenbuien. Mijn kleren zijn kletsnat, er zit water in mijn schoenen en ik ril omdat ik het koud heb. De hemel huilt, maar ik voel me gelukkig. Misschien deelt de hemel tranen van geluk.

Ik ontmoette net Lisa, een meisje met wie ik al langer contact heb, maar die ik nog nooit 'in het echt' gezien had. Of misschien moet ik beter vrouw zeggen, in plaats van meisje, want binnen enkele weken wordt ze mama. Momenteel straalt ze, met haar mooie ronde buik. Binnenkort straalt ze nog meer, met een klein wondertje in haar armen.
Lisa bleek een heel lieve en fijne verschijning, met de nodige portie humor en een enthousiaste schittering in haar ogen. Ik kan niet wachten tot de volgende keer wanneer we afspreken, waarschijnlijk zal haar wonder dan al geboren zijn. 

Laatst bezocht ik zo een klein wondertje, achttien dagen oud was de kleine Otto toen. Zijn mama kon niet stoppen met naar hem te staren en te glimlachen, zijn papa plaagde hem een beetje door zachtjes en stiekem in zijn minuscule teentjes en vingertjes te bijten. 


Het is fijn om zoveel moois en zoveel geluk te zien rondom mij, zeker in deze tijden waar horror en terreur steeds vaker dagelijkse kost lijken te zijn. Hopelijk zal de liefde altijd overwinnen.