17 februari 2017

17 februari 2017

Iets verder in onze straat staat een huis met in de tuin bloesemende bomen. De takken groeien over de haag, zodat je ze kan zien van op de stoep. Het is nog maar een paar dagen dat er bloesems op de takken staan, ik heb er nog nergens anders gezien. Fier en fragiel strekken de bomen het takken uit, met een boodschap van: "kijk dan toch, kijk, wij durven". Ik zou zo graag een tak willen afknippen om de bloesems in een vaasje in ons huis te zetten, maar ik durf niet goed, want de bomen staan in iemand anders zijn tuin. Soms denk ik: "ik doe het gewoon als het donker is". Maar het beeld van een 26-jarige vrouw die 's nachts stiekem bloesems en bloemen afknipt omdat ze het overdag niet durft, terwijl anderen (echte criminelen en vandalen) 's nachts fietsen stelen en auto's molesteren en onschuldige mensen lastigvallen… Dat beeld is zo vreemd. Ik zou het niet stiekem moeten doen, ik zou net blij moeten zijn. Want de lente laat zich zien.


Ik voelde het deze week aan mijn kaken die 's avonds rood en warm aanvoelden door de eerste zonnestralen, zachter en warmer en straffer dan je verwacht, maar o zo welkom. De witte druifjes op de vensterbank in de keuken staan in bloei, de eerste aardbeien liggen in de winkelrekken (wel de Spaanse, nog geen lekkere Belgische, maar kom, ze zijn er toch) en als ik de laatste dagen stofjes uitkies om spullen te maken voor mijn dochtertje, dan grijp ik gegarandeerd naar bebloemde, fleurige varianten. De ramen staan overdag vaker open, de verwarming mag een graadje lager en in de namiddag creëert de zon vrolijke figuren en schaduwen op de muren.

De komst van de lente houdt dit jaar voor mij persoonlijk ook iets anders in. Binnen iets minder dan vier weken ga ik terug aan het werk, en ben ik nog maar drie in plaats van zeven volle dagen per week bij mijn kleintje. Het zal aanpassen zijn, zowel voor haar als voor mij. Ik zal het voelen in mijn ogen, ik zal het voelen in mijn hart. Het einde van iets heel heel moois, iets dat ik voor de rest van mijn leven zal koesten: die prachtige (soms ook moeilijke, maar vooral prachtige) maanden bij kleine Tille. Maar het einde van iets, betekent ook het begin van iets anders. En ik ga er vooral zo proberen naar te kijken: het begin van iets nieuws. Tijd voor mijn kleintje om te beginnen bloeien.

29 november 2016


De laatste dagen wanneer ik 's ochtends opsta, ligt er een laag wit ijs op de daken van de huizen in de straat. Wanneer ik het raam opendoe en de lucht inadem, komen er bij het uitademen wolkjes uit mijn mond. De bomen verliezen hun laatste blad en de vogels vliegen in v-formatie door de lucht. Het is weer die tijd van het jaar, die welbepaalde periode waarin het is toegestaan om jezelf ongestoord en onbeschaamd onder een dekentje in de zetel te nestelen. Dat is dan ook wat ik de laatste tijd veel doe. Met Tille, mijn kleine dochtertje dat ondertussen al bijna vier (!) maanden oud is, en met mijn liefste liefde. En met die rosse harige kater, die ons vierkoppig gezin compleet maakt.

Ik verander precies in een kneuterig mamaatje, en ik weet eigenlijk niet of ik het wel zo erg vind. Zorgen voor mijn liefsten, koken en bakken, me wat creatief bezig houden met wol en breinaalden of met mijn fototoestellen. Knuffelen met mijn dochtertje, knijpen in haar dikke rode kaken of gewoon genieten wanneer ik ze op mijn heup draag en ze spontaan haar hoofdje op dat warme plekje in mijn nek legt. De geur van haar haartjes die altijd in de war liggen en hun eigen leven lijken te leiden, hoe we ze ook proberen temmen. Hoe dat klein wondertje naar ons lacht wanneer ze ons ziet. Wanneer ik 's ochtends het gordijn in onze slaapkamer open doe en het licht naar binnen laat, hoe ze dan wakker wordt, in haar oogjes wrijft, naar mij kijkt en lacht. Of hoe ze kraait van plezier wanneer wij met onze mond de meest belachelijke geluiden produceren en gekke bekken trekken. Ik smelt, telkens, elke keer opnieuw. 

En dit is nog maar het begin, zeggen ze. Dat je die kleintjes altijd liever en liever gaat zien.
Ik kan niet wachten.

----------

Deze serie is al enkele jaren oud, maar ik ben hem nu pas beginnen kijken. Wat een aanrader. Dat Franse taaltje, het contrast tussen het koude/kille dorp en enkele warme personages.
↟ Wes Andersen. Ik zou zo graag eens in zijn wereld rondreizen, of in zijn gedachten. Of met zijn ogen naar de wereld kijken. Dit filmpje dat hij voor H&M maakte laat me nog meer verlangen naar Kerstmis. En naar lange reizen maken met de trein. (En oh ja, Adrien Brody maakt het filmpje af!)
↟ Hermine Van Dijck heeft een prachtige nieuwe webshop met zulke mooie, handgemaakte, producten, en mijn kleine Tille is het model dat geniet van Hermine haar zachte babydekentjes. Tille + Hermine = perfecte combinatie, al zeg ik het zelf.

22 maart 2016

zwarte wolken

Vanochtend werd de wereld opnieuw opgeschrikt door afschuwelijke daden, deze keer voor veel van ons plots heel dichtbij. Ook voor mij en mijn familie. Mijn mama werkt al meer dan 25 jaar op de luchthaven in Zaventem, en ook vanochtend was ze daar aanwezig. Zij is gelukkig ongedeerd, in tegenstelling tot honderden andere mensen. Pas een paar uur na de aanslagen besefte ik wat er eigenlijk gebeurd was, waar mijn mama en dus ook wij aan ontkomen zijn. Welk leed er nogmaals gesticht is, hoeveel duizenden mensen hierdoor geraakt zijn, hierbij betrokken zijn. Ik begrijp niet hoe het zo ver kan komen dat mensen zoals de terroristen zoveel verdriet en pijn kunnen en willen veroorzaken bij anderen. Momenteel is mijn mama nog steeds op de luchthaven, om aanwezigen en gestrande reizigers te helpen, en dat vind ik zo goed van haar. Dat er ondanks al het slechte en kwade dat er gebeurt op dagen als vandaag, toch nog spontaan zoveel hoop en sympathie, naastenliefde, omhoog komt bij de mensen om elkaar te helpen.

Exact vandaag ben ik in de helft van mijn zwangerschap, en zou ik blij en verwachtingsvol moeten zijn om dat kleine kindje te binnen 4,5 maand te mogen verwelkomen op deze wereld. Maar in tegenstelling tot dat ben ik triest en terughoudend, want waarom zou ik een kindje willen blootstellen aan zulk verdriet, aan zo een haat? De gedachte dat ik ooit aan een kind zal moeten uitleggen waarom dagen zoals vandaag gebeuren, bezorgt me kippenvel en tranen. Want hoe leg je zoiets uit? Het zou niet eens mogen gebeuren, laat staan dat we het zouden moeten uitleggen.

Vandaag wil ik geen foto's liken, lekker koken of meezingen met liedjes. Vandaag wil ik gewoon hopen dat aanslagen zoals vandaag, eender waar in de wereld, stoppen. Dat ze nooit meer plaatsvinden. Dat we met z'n allen de krachten bundelen, de liefde delen en verspreiden. De hemel is gevuld met dikke grijze, zwarte wolken. Maar ik hoop dat de zon erachter sterk genoeg is om de wolken te verdrijven.


25 februari 2016


Begin augustus wordt één van onze allermooiste dromen werkelijkheid: dan wordt ons eerste kleine wondertje geboren. Al zestien weken groeit hij of zij nu veilig in mijn buik. Ik heb best wel wat last van de veranderingen die dat kleine wonder teweeg brengt in mijn lichaam, maar dat onderga ik allemaal met veel plezier. De gedachte dat er binnen minder dan zes maanden een kleine baby in mijn armen ligt die zich veilig voelt bij ons en onvoorwaardelijk van ons houdt, maakt me zo gelukkig. 

En nu, nu probeer ik elke dag te genieten. Binnenkort zal ik ons kindje voelen bewegen in mijn buik, ik kan niet wachten tot het zover is.

1 december 2015


Dit vind ik zo mooi. Zo'n mooi idee, zo bevrijdend. Een huisje op een heuvel, in zoveel mogelijke natuurlijke materialen. Met de takken van de bomen die, wanneer er veel wind staat, tegen de muren en de vensters van je huisje strijken. Met zicht op het water, dat verrimpeld wordt door diezelfde wind. Opstaan tussen de eekhoorns, vogels en marters, en ook met hen gaan slapen. Samen met de mensen die je liefhebt.


De winter komt steeds dichterbij. We zijn nu al december. De eerste nachten met vorst zijn achter de rug, de eerste sneeuwvlokken heb ik ook al zien vallen. Ze bleven wel niet liggen, ze smolten weg want de grond was nog te warm. Ik hoop dat mijn kinderen nog sneeuw zullen kennen, dat de aarde ophoudt met opwarmen en we ons allemaal bewuster worden van het milieu en we er op een lievere manier mee omgaan. Dat het terug een gewoonte mag worden om in de winter van besneeuwde heuvels af te glijden, om met sneeuwballen naar elkaar te gooien. Om 's ochtends wakker te worden en door de stilte rondom te weten dat het gesneeuwd heeft.

November was een harde maand, een maand vol verdriet en haat en terreur. En toch ben ik altijd verbaasd over de tegenreactie op zulke acties. Hoeveel liefde we zien en voelen, wanneer ons geluk bedreigd wordt. Die liefde zouden we niet alleen mogen zien wanneer ons geluk bedreigd wordt, die liefde zouden we altijd moeten zien.

❆  Deze serie is zo goed. Angstaanjagend, koud en toch ook warm tegelijk.
Ik las net dit boek. Het liet me nadenken over hoe we omgaan met onze jeugd, met onze naasten. Over dat we meer moeten praten met elkaar, omdat we onmogelijk andermans gedachten kunnen lezen. Philippe Claudel weet mij altijd te bekoren: zijn stijl, de beelden die hij schetst. Zijn pure schrijfsels.